CHAPTER 7: HOME SWEET HOME?

Daar ben ik weer! Hadden jullie verwacht dat ik ooit nog terug zou komen met een nieuwe blog? Waarschijnlijk hadden jullie de hoop in mij verloren na weken niks meer van mij te horen. Maar voordat je denkt ‘Haar Amerika verhalen zijn afgelopen dus er komen geen blogs meer aan’ STOP met denken en lees deze blog helemaal af. Check natuurlijk ook al mijn andere blogs en deel het met je vrienden, familie en kennissen! Want ja, misschien is mijn leven toch niet zo saai als ik dacht..

Chapter 7: Home sweet home?

Howdy!

Waar moet ik beginnen? Waar zal ik beginnen? Mij lijkt het wel een goed begin om te beginnen met het einde. Veel leesplezier!

Het weekend voordat ik Oregon moest verlaten zijn er veel leuke dingen gebeurd. Zo hebben we verschillende ‘goodbye’ feestjes gehad. Mijn vrienden hadden een taart voor mij gemaakt, foto boekjes, brieven en nog veel meer! Ik heb de laatste week echt genoten maar het besef dat dit de laatste week was, was er nog niet echt. Eigenlijk kwam het besef pas echt toen ik op het vliegveld stond (met een zonnebril omdat ik zo hard moest huilen haha).

Ik zal jullie eens vertellen over het afscheidsmoment, want dat was super moeilijk. Samen met Katie (gastmoeder), Oren (gastvader), Ron en Audrey (coördinaten), Carlotta (uit Duitsland), Stefania (uit Italië) en Kaja (uit Noorwegen) reed ik op maandag 30 januari naar het vliegveld in Portland. Het afscheid was zo ontzettend moeilijk. Ik heb echt een verschrikkelijk leuke tijd gehad met iedereen. Ook was dit de eerste keer dat ik helemaal alleen vloog. Het erge was dat ik me ook nog eens vergist had in de tijd en daardoor een uur later op het vliegveld was! Ik had dus maar 20 minuten om na de douane, bij mijn gate te komen voordat het vliegtuig vertrok. Eenmaal bij de gate aangekomen met tranen in mijn ogen liet ik al mijn spullen per ongeluk vallen. Toen ik net het vliegtuig in wilde stappen werd ik tegengehouden omdat ik in plaats van twee, drie handbagage tassen bij me had. Ik had één kleine koffer, een rugzak en mijn ukelele natuurlijk. Mijn grote koffer zat in het ruim. Ik had niet verwacht dat ze moeilijk gingen doen over een ukelele! Het halve vliegtuig zat niet eens vol en ze wilde me niet eens matsen. Het was totaal niet geruststellend en ik was helemaal alleen. Uiteindelijk heb ik een grote plastic zak gehaald en daar heb ik mijn rugzak en mijn ukelele ingestopt. Toen mocht ik gelukkig wel doorlopen want nu had ik maar twee tassen. Want als zij een spelletje willen spelen, speel ik het gewoon met ze mee. 

In het vliegtuig voelde ik me zo raar. De vlucht duurde 10 uur dus dat was sowieso al erg lang. Ik moest mijn leven in Amerika achterlaten (mijn vertrouwde habitat noemde ik het ook wel) en het voelde super raar om weer naar Nederland te gaan. Niemand wist dat ik terug zou komen dus het voelde ook een soort van dat ik niet bestond. Heel vaag is dit! Omdat het vliegtuig helemaal niet vol zat, zat er ook niemand naast me. Ik kon totaal niet slapen en ik had echt de behoefte om met iemand te praten. Dus ik liep naar voren en ik ging maar kletsen met het vliegtuigpersoneel, was eigenlijk best wel gezellig! Haha. Ik heb ook weer iets van mijn bucketlist af kunnen strepen want ik heb het noorderlicht gezien, super vet!

Toen ik eindelijk landde en mama, papa en Harm op het vliegveld zag was ik wel erg blij. Het voelde al gelijk heel erg vertrouwd. Het eerste wat ik tegen ze zei was: ‘Dan zal ik maar meteen met het slechte nieuws beginnen... De sleutel van mijn koffer ligt nog in Amerika.’ Typisch he?

Ik dacht natuurlijk iedereen voor te zijn en ik ging dus bij mijn vriendinnen langs om ze te verrassen. Want voor als je het nog niet wist, ik had tegen niemand gezegd wanneer ik terug zou komen. Ofja, ik heb het wel gezegd, maar niet de goede datum. Ik ging scholen, huizen en de voetbaltraining af. Dit was echt super leuk om te doen. Wat ik niet wist is dat al mijn vrienden een surpriseparty voor mij hadden geregeld. Afgelopen vrijdag ging ik dus sushi eten en op de terugweg werd ik geblinddoekt. Toen ik thuiskwam stonden daar 50 man surprise te roepen. How cute! Ik denk dat dit wel echt het liefste is wat ik ooit heb meegemaakt. Bedankt allemaal!

Dit is dan het eind van mijn Amerika reis maar ik wil natuurlijk niet stoppen met bloggen! Ik vind het zo leuk om te schrijven en ik krijg ook veel leuke reacties op mijn verhalen. Maar ja, ik zou graag willen bloggen over mijn leven en ik zat dus na te denken. Heb ik eigenlijk wel een interessant genoeg leven om er verhalen over te schrijven die mensen ook daadwerkelijk iets boeit? Ik bedoel maar, in Amerika had ik een super gaaf leven maar nu? Ik ben geopereerd en ik ga beginnen aan de tweede helft van mijn tussenjaar. Maar is het interessant om te lezen wat ik doormaak? Waar ik mezelf doorheen sla op dit moment? Ik denk het wel. Daarom ga ik nu mijn blog veranderen in een operatieblog. (lekker laat Anne, bijna een week na je operatie!) Ook heb ik nog lang niet alles over mijn Amerika reis met jullie gedeeld want er zijn nog honderden andere verhalen die ik met jullie wil delen.

Dus voor nu geen ‘GoodBye’ maar een ‘tot snel!’

Meld je ook vooral aan voor de mailinglijst, dan krijg je een mailtje binnen als er iets is geplaatst!